Stilte. De ervaring van geen enkel geluid.

Stilte is een luxe geworden waar ik op tijd en stond enorm naar verlang. Of dit gepaard gaat met ouder worden of het feit dat er een turbulente kleuter in huis rondloopt, weet ik niet, maar het lijkt of ik me er vroeger veel minder bewust van was. Nu betekent het soms gewoon de radio uitzetten in de auto. De dampkap stilleggen tijdens het koken. Het raam sluiten wanneer er ergens in de straat geboord en geschuurd wordt. Dat ervaar ik als rust, hoewel het eigenlijk dan nog niet helemaal stil is. Er was een tijd dat ik kon studeren op de beats van stubru. Nu moet het muisstil zijn als ik een boek lees of ik moet elke paragraaf meermaals lezen om de woorden te laten doordringen.  Het is pas op uitzonderlijke momenten in (adembenemende) natuur tijdens het reizen, dat ik totale stilte ervaar. Op een berg in Noorwegen of aan de rand van de Grand Canyon is er een geluidloosheid waar ik, tja, stil van word … Een sereniteit die deugd doet. De wereld die even stil lijkt te staan. Enkel wanneer ik mijn hoofd een kwartje draai, hoor ik een zacht ruisen van de wind. Puur. Hoe meer stiltemomenten ik opzoek en ervan geniet, hoe meer ik bepaalde geluiden apprecieer en er zelfs van ga houden. Seppes ademhaling wanneer hij slaapt. De ritmische cadans van mijn loopschoenen tijdens het joggen. Een topnummer waarbij ik dan ook nog eens luid meezing. Luisteren naar iemands mooie stem. Een potlood waarmee getekend wordt, echt, ik hoor dat graag. Filmmuziek, popcorn die popt, de zee, een goed interview op de radio, heerlijk om naar te luisteren… x Ellen Foto’s: Marie Monsieur (dankjewel lieve Marie voor de mooie beelden)  

When she is quiet

There is a reason

She is sorting through

All the chaos in

Her head …

And all the madness

In her heart .

(Quote gevonden op Pinterest)